Tags

, , , , , , ,

Na een lange stilte heb ik eindelijk weer eens tijd en iets positiefs meegemaakt om over te kunnen bloggen. Afgelopen weken waren moeilijk voor me. Na een hele moeilijke stageperiode, een eindbeoordeling en een tentamenweek, heb ik nu even een weekje rust. Een week waarin ik kan sporten en mezelf kan zijn, een week met revalidatie/ziekenhuis bezoeken, maar ook een week waarbij ik mijn zelfvertrouwen weer op kan bouwen. Het eerste onderdeel deze week: baanwielrennen!

Als je mij een half jaar geleden zou vragen: Ga je een keertje mee baanwielrennen?, zou ik volmondig nee hebben gezegd. Ik kon dat niet, want ik heb een slecht evenwicht en dat in combinatie met een schuine baan en een doortrap fiets zonder remmen, nee dat zou mij echt niet lukken. Het baanwielrennen kon het beste maar langs me heen gaan.

Dat betekende dat ik vanaf toen het wegseizoen stopte, minder kon trainen, behalve dan 2x per week krachttraining, 1x per week RPM en verder thuis veel trainen, maar niet meer specifiek op de racefiets. Dat vond ik jammer, maar gezien we de donkere dagen in gingen, had ik toch niet veel meer energie om buiten studie en wat sport nog wat extra’s te doen.

Tot twee weken geleden een mail in mijn mailbox kwam. Een mail van de coach van het talententeam wanneer we op de baan trainen. Wanneer de volgende trainingen zijn, maar ik had nog nooit op de baan getraind, dus teruggemaild. Het was het best dat ik eerst een kennismakingstraining kwam doen. Het begon wel te kriebelen, maar ik vond het wel heel eng!

Afgelopen zondag was het zo ver, mijn eerste baantraining! Naar Amsterdam gereden en daar kwamen we op het binnenterrein van de baan. Er was een groep aan het trainen en ik vond het wel erg schuin. De baan was namelijk 47 graden (of meer) in de bochten. Ik durfde eigenlijk niet zo goed meer, maar ik ben gerustgesteld en toch gewoon meegedaan.

DSCN0021

Dit begon met uitleg over de fiets en over de baan. Ik was de enige dame (de instructeurs uitgezonderd). Daarna gingen we tempo rijden op het beton, waar de baan nog niet schuin was, zodat we konden wennen aan de fiets en aan het rijden op een baan.

Vervolgens gingen we slalommen, hiervoor moest je wel een stukje schuin omhoog de baan op rijden. De eerste paar keer was dit lastig, maar hoe vaker ik oefende, hoe beter het ging! Op de baan moet je voordat je van richting verandert, over je schouder kijken, anders kun je bijvoorbeeld iemand aanrijden en je hebt geen remmen, dus remmen gaat niet…

DSCN0022

Ik als tweede door de slalom

Toen was het eindelijk tijd voor het echte werk. Gelukkig mocht ik achter één van de trainers aan rijden. Eerst gingen we op de Cote d’Azur rijden, dit is de blauwe strook. Vervolgens tussen de zwarte en rode lijn (eerst over je schouder kijken). Als je iemand in wilde halen moet je altijd door de grijze strook rijden (Siberië) en eerst over je schouder kijken.

Wil je door de schuine bochten kunnen rijden, moet je snelheid echt hoog zijn. En met echt hoog, bedoel ik geen 20 a 25 km/u, maar 35 km/u is het minimum. Wat een gevoel van vrijheid is dat zeg! Uiteindelijk vaak ruim boven 40 km/u gereden en als laatste nog het treintje rijden op de baan geleerd. Het was een fantastische ervaring en het gaat echt hard! Of er een volgende keer komt? Waarschijnlijk wel!!

“Als je aarzelt, groeit je angst; als je waagt, groeit je moed.”

Advertenties